क्रिएटिविटीच्या भुता...

क्रिएटिविटीच्या भुता,
तुला कोटी कोटी प्रणाम.
अचानक गायब होऊन
आमची मारून ठेवणार्‍या
तुझ्या कुत्रेपणाला काय म्हणावे!!!

का मेल्या तू अस्तित्वातच नाहीस?
तसं खरतर विश्वासही नाही माझा
भुताखेतांवर, आत्म्यांवर
त्यामुळे बहुतेक मला आत्मा नाही
आणि क्रिएटिविटीचे भूत सुद्धा. . .

-नी

कुणाच्या ह्या वेणा

कसल्या या खुणा
कोण येउन गेलं इथे
कुणाच्या ह्या वेणा
रूतल्यात जिथे तिथे

गेली असतिल इथून
काही आतूर पावले
थोडे घुंगरू पैंजणातून
अलवार ओघळले

वाळलेल्या पानावर
हे खळ्ळकन पाणी
आत आत कुठेतरी
दुखली असेल राणी

झाडे काळवंडलेली
हवाही काळीशार
थिजलेला गारवा
रूततोय आरपार

कुणी मंतरून ठेवले
की शाप हा भोवला
उभ्या राजस संध्येचा
सूर असाच गोठला

-नी

हंस उडू पाही...

चंद्राचा पहारा आभाळाचे कायदे
हंस उडू पाही अवघड इरादे

अशी दरी खोल असे उंच कडे
आभाळापल्याड झेपावती झाडे

वारा सैरभैर, वेडी लाट फुटे
धिटाईने घुसे कुणी एकटे एकटे

लावले कुलुप, बंद केली दारे
आतला हुंकार तरीही थरारे

झनन झन झन!

तुझ्या बोटांनी मल्हार छेडला
माझा कण कण सतार झाला

झनन झन झन खेळ रंगला
गोंदण गोंदण फुलवून गेला

आता कशाचे भान कुणाला
गजर्‍याचाही भार जीवाला

खेळही आता जमू लागला
हार न जीत विसर पडला

या खेळावर

अर्थहीन सुरावटींना पाय फुटले,
रूणझुणत भिंगोरल्या त्या
याच्या कानावर,
त्याच्या बोटांमधे

आडवळणाची लय त्यांची
घुमघुमत उगवत गेली
तुझ्या गाभ्यावर
माझ्या मनावर

मनावर लयीचे लाखो धुमारे
सरसरत पेटत राह्यले
ह्या देहावर
त्या वळणावर

देहाची वळणे पाकळी पाकळी
रिमझिम कोरत गेली
इथल्या हवेवर
या घटीकेवर

जिथे तिथे बहरलेल्या सुरावटी
मंद मंद झुळकत बसल्या
या खेळावर
या अर्थावर

निरगाठी...

तिने ठरवलंच होतं
अंगाखांद्यावर खेळणारा
झुरमुर अनुभवांचा गुंताडा,
एकदा सोडवायचाच...

ती मनाशीच घाबरली.
अनुभव दुखावतील
वितळून जातील ना..

तसं आवडत होतंच तिलाही
अनुभवांच्या झुरमुरीत
हरवून जाणं

हरवतानाच तिला भान आलं
गाठ घट्ट बसत चाललीये.
ती थरकापली..

शेवटी काही निरगाठी
कापून काढाव्या लागल्या
जगण्यापासून..

झुरमुर अनुभव आठवणी झाले.
निरगाठींचे चरे मात्र
देहामनावर उरले...

-नी

बिघडलीये काच!

खिडकीची काच बिघडलीये.
दोन प्रतिबिंबं दिसतात हल्ली.
एक साधंच
एक डोळे वटारणारं.
चोरून आणलेल्या
चांदीच्या देवाच्या डोळ्यांसारखे
माझेच डोळे
काचेत बसून रहातात.

मी आक्रसत रहाते स्वतःला.
त्याचा फोन..
एखादी धुंद आठवण..
एक गम्मतनाच..
जुनेपाने कपडे घालून वावर..
देहामनाची तगमग...
सगळं सगळं
त्या डोळ्यात टिपलं जातं.
मी आक्रसत रहाते..
चांदीचे डोळे तसेच मोठ्ठे दिसत असतात

खरंच
बिघडलीये ही काच
बदलली पाहिजे!