tag:blogger.com,1999:blog-6621236295318224342011-08-02T21:31:12.199-07:00कविता म्हणजे खरं बोलणं. कविता म्हणजे प्रामाणिक असणं. बास इतकंच आहे या प्रवाहिकांमधे...!नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-40767004682137170532011-05-06T22:09:00.000-07:002011-05-06T22:09:11.592-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">आतल्यासहित माणूस या प्रयोगात ही कविता होती. पेशव्याची 'प्रिय' ही कविता आणि माझी 'वादळवेडी' अश्या दोन्ही कविता एकत्र गुंफून तो बीट तयार केला होता. 'प्रिय' ने सुरूवात व्हायची मग 'वादळवेडी'चा पहिला भाग मग परत 'प्रिय' चा उरलेला भाग आणि 'वादळवेडी'च्या पुढच्या भागाने शेवट. रंगमंचावर १० एक मीटरचं गुलबक्षी रंगावर सोनेरी अक्षरं असलेलं पत्र अनफोल्ड होत जायचं आणि दुसर्‍या विंगेत ते विरून जायचं. प्रयोगातल्या माझ्या लाडक्या बिटस पैकी हा एक होता. अंबरीष देशपांडे, मयूर हरदास आणि राजेश्वरी वैद्य करायचे पण मस्त.<br /><a href="http://sites.google.com/site/neerajasspace/aatalyasahitmaan" rel="nofollow" title="http://sites.google.com/site/neerajasspace/aatalyasahitmaan">http://sites.google.com/site/neerajasspace/aatalyasahitmaan</a> इथे वरून दुसर्‍या ओळीतले डावीकडचे दोन फोटो. पहिला आहे तो प्रिय कवितेचा दुसरा भाग/ शेवट आणि दुसरा आहे तो वादळवेडीचा शेवट.<br />-------------------------------------------------------------<br />तिला सुसाट वार्‍याचं वेड होतं<br />वेळीअवेळी बांबुच्या बनातुन वारा घुमायचा,<br />अन् तिच्या पोटातुन चंद्र आडवा उभा सरकायचा.<br />भारल्यासारखी ती बाहेर पडायची,<br />पिसाटल्यासारखी काहितरी शोधत रहायची<br />"कन्या राजे पुरे आता, परतूया."<br />धापा टाकत दासी म्हणायची.<br /><br /><br />हो, तशी ती होती राजकन्या,<br />लाडाकोडात वाढलेली, दुधातुपात न्हायलेली.<br />तिच्यासाठी महालात कितीतरी झरोके होते,<br />भर दुपारी मंद झुळका येईल असे,<br />आणि कितीतरी पंखे,<br />गोर्‍या साहेबाच्या राज्यातले.<br />पण तरी तिला सुसाट वार्‍याचं वेड होतं!<br /><br />एकदा अरण्यात रानपाखरं अचानक ओरडायला लागली<br />मिळेल त्या आसर्‍याला जाउन राह्यली.<br />तिनं चकीत होऊन बघितलं<br />येणार्‍या वार्‍याच्या लोळानं तिला खेचून घेतलं.<br />जीवाच्या जिवलगानं मिठीत घ्यावं तसं.<br />तिनंही त्या वादळाला सगळं अर्पून टाकलं<br />हलकी झाली आणि हवेत वर वर चालली<br />असं तिला सुसाट वार्‍याचं वेड होतं<br /><br />वेडे लोक!<br />सांगतात तिला झंझावातानं उडवून नेलं<br /><br />- नी</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-4076700468213717053?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-63306687152300066952010-08-31T21:41:00.001-07:002010-08-31T21:43:16.330-07:00<span style="font-size: small;">मी लिहायचं</span><br /><span style="font-size: small;">तुम्ही नावाजायचं</span><br /><span style="font-size: small;">मी आनंदायचं</span><br /><span style="font-size: small;">परत लिहायचं</span><br /><span style="font-size: small;">हा आपलातुपला गंमतनाच!</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">नाचातली गंमत पळून जाताना पाह्यली पर्वा.</span><br /><span style="font-size: small;">लिहिण्याचा हात धरून पळून गेली.</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">खूप विनवलं तिला थांब म्हणून.</span><br /><span style="font-size: small;">पण ऐकेना.</span><br /><span style="font-size: small;">तिचं टुमणं एकच</span><br /><span style="font-size: small;">आळस सोड कष्ट कर</span><br /><span style="font-size: small;">कसं जमावं?</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">जातेस तर जा बाई, मी कोण अडवणार तुला!</span><br /><span style="font-size: small;">पण शक्य असेल तर लिहिण्याला सोड.</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">'त्याच्याशिवाय मी आणि माझ्याशिवाय लिहिणं</span><br /><span style="font-size: small;">कल्पना तरी कशी करू शकतेस तू?'</span><br /><span style="font-size: small;">गंमत आपला स्वभाव सोडून फणकारली!!</span><br /><span style="font-size: small;">गेलीच निघून</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">आता मी नाही लिहायचं</span><br /><span style="font-size: small;">तुम्ही लिही ना म्हणायचं</span><br /><span style="font-size: small;">माझी मान वर</span><br /><span style="font-size: small;">तुम्ही परत लिही ना म्हणायचं</span><br /><span style="font-size: small;">आता माझी कॉलरच ताठ!!</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">स्वतःला कुरवाळण्याचा उगाच-नाच!!</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">-इतिश्री निर्जाबाई उवाच!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-6330668715230006695?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-14337876709582457092010-06-13T01:37:00.000-07:002010-06-13T01:37:02.284-07:00जळमट धूळ जिकडे तिकडे<br />पसार्‍यात कायच सापडत नाय<br />उनच्चुन घामच्च्घाम<br />ताल कध्धी चुकतच नाय! <br /><br />काम पडलीत, धामं अडलीत<br />लक्ष मुळी लागतच नाय<br />उनच्चुन घामच्च्घाम<br />ताल कध्धी चुकतच नाय!<br /> <br />भूक नाही, झोपही नाही<br />कंटाळ्याने पसरले पाय<br />उनच्चुन घामच्च्घाम<br />ताल कध्धी चुकतच नाय! <br /><br />रडणं राह्यलं, हसणं वाह्यलं<br />शून्याचा पाढा घोकत जाय<br />उनच्चुन घामच्च्घाम<br />ताल कध्धी चुकतच नाय! <br /><br />कोपरा न कोपरा लख्ख केला<br />डोक्यामध्धे कायच नाय<br />उनच्चुन घामच्च्घाम<br />ताल कध्धी चुकतच नाय! <br /><br />-नी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-1433787670958245709?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-62508348435142803812009-09-26T11:54:00.000-07:002009-09-26T11:56:06.304-07:00क्रिएटिविटीच्या भुता,<br />तुला कोटी कोटी प्रणाम.<br />अचानक गायब होऊन<br />आमची मारून ठेवणार्‍या<br />तुझ्या कुत्रेपणाला काय म्हणावे!!! <br /><br />का मेल्या तू अस्तित्वातच नाहीस?<br />तसं खरतर विश्वासही नाही माझा<br />भुताखेतांवर, आत्म्यांवर<br />त्यामुळे बहुतेक मला आत्मा नाही<br />आणि क्रिएटिविटीचे भूत सुद्धा. . . <br /><br />-नी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-6250834843514280381?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-58123451871760964092009-09-26T11:50:00.000-07:002009-09-26T11:54:24.070-07:00कसल्या या खुणा<br />कोण येउन गेलं इथे<br />कुणाच्या ह्या वेणा<br />रूतल्यात जिथे तिथे<br /><br />गेली असतिल इथून<br />काही आतूर पावले<br />थोडे घुंगरू पैंजणातून<br />अलवार ओघळले<br /><br />वाळलेल्या पानावर<br />हे खळ्ळकन पाणी<br />आत आत कुठेतरी<br />दुखली असेल राणी<br /><br />झाडे काळवंडलेली<br />हवाही काळीशार<br />थिजलेला गारवा<br />रूततोय आरपार<br /><br />कुणी मंतरून ठेवले<br />की शाप हा भोवला<br />उभ्या राजस संध्येचा<br />सूर असाच गोठला<br /><br />-नी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-5812345187176096409?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-33716823467823982522009-09-26T11:49:00.000-07:002009-09-26T11:50:08.559-07:00चंद्राचा पहारा आभाळाचे कायदे<br />हंस उडू पाही अवघड इरादे<br /><br />अशी दरी खोल असे उंच कडे<br />आभाळापल्याड झेपावती झाडे<br /><br />वारा सैरभैर, वेडी लाट फुटे<br />धिटाईने घुसे कुणी एकटे एकटे<br /><br />लावले कुलुप, बंद केली दारे<br />आतला हुंकार तरीही थरारे<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-3371682346782398252?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-16281423687260766852009-09-26T11:48:00.000-07:002009-09-26T11:49:12.356-07:00तुझ्या बोटांनी मल्हार छेडला<br />माझा कण कण सतार झाला<br /><br />झनन झन झन खेळ रंगला<br />गोंदण गोंदण फुलवून गेला<br /><br />आता कशाचे भान कुणाला<br />गजर्‍याचाही भार जीवाला<br /><br />खेळही आता जमू लागला<br />हार न जीत विसर पडला<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-1628142368726076685?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-37737254760619244182009-09-26T11:47:00.002-07:002009-09-26T11:48:37.053-07:00अर्थहीन सुरावटींना पाय फुटले,<br />रूणझुणत भिंगोरल्या त्या<br />याच्या कानावर,<br />त्याच्या बोटांमधे<br /><br />आडवळणाची लय त्यांची<br />घुमघुमत उगवत गेली<br />तुझ्या गाभ्यावर<br />माझ्या मनावर<br /><br />मनावर लयीचे लाखो धुमारे<br />सरसरत पेटत राह्यले<br />ह्या देहावर<br />त्या वळणावर<br /><br />देहाची वळणे पाकळी पाकळी<br />रिमझिम कोरत गेली<br />इथल्या हवेवर<br />या घटीकेवर<br /><br />जिथे तिथे बहरलेल्या सुरावटी<br />मंद मंद झुळकत बसल्या<br />या खेळावर<br />या अर्थावर<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-3773725476061924418?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-58319063808295017852009-09-26T11:47:00.001-07:002009-09-26T11:47:24.973-07:00तिने ठरवलंच होतं<br />अंगाखांद्यावर खेळणारा<br />झुरमुर अनुभवांचा गुंताडा,<br />एकदा सोडवायचाच...<br /><br />ती मनाशीच घाबरली.<br />अनुभव दुखावतील<br />वितळून जातील ना..<br /><br />तसं आवडत होतंच तिलाही<br />अनुभवांच्या झुरमुरीत<br />हरवून जाणं <br /><br />हरवतानाच तिला भान आलं<br />गाठ घट्ट बसत चाललीये.<br />ती थरकापली.. <br /><br />शेवटी काही निरगाठी<br />कापून काढाव्या लागल्या<br />जगण्यापासून..<br /><br />झुरमुर अनुभव आठवणी झाले.<br />निरगाठींचे चरे मात्र<br />देहामनावर उरले...<br /><br />-नी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-5831906380829501785?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-35636723897665414282009-09-26T11:45:00.000-07:002009-09-26T11:46:30.959-07:00खिडकीची काच बिघडलीये.<br />दोन प्रतिबिंबं दिसतात हल्ली.<br />एक साधंच<br />एक डोळे वटारणारं.<br />चोरून आणलेल्या<br />चांदीच्या देवाच्या डोळ्यांसारखे<br />माझेच डोळे<br />काचेत बसून रहातात.<br /><br />मी आक्रसत रहाते स्वतःला.<br />त्याचा फोन..<br />एखादी धुंद आठवण..<br />एक गम्मतनाच..<br />जुनेपाने कपडे घालून वावर..<br />देहामनाची तगमग...<br />सगळं सगळं<br />त्या डोळ्यात टिपलं जातं.<br />मी आक्रसत रहाते..<br />चांदीचे डोळे तसेच मोठ्ठे दिसत असतात<br /><br />खरंच<br />बिघडलीये ही काच<br />बदलली पाहिजे!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-3563672389766541428?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-32600228635497873602009-09-26T11:43:00.000-07:002009-09-26T11:45:23.292-07:00क्षिप्राच्या ब्लॉगवरच्या तिच्या प्रिय या कवितेतल्या<br />तुझ्या माझ्यावरच्या तात्कालिक प्रेमामुळे<br />मी कधी फुशारुन गेले नाही<br />या पहिल्या दोन ओळी चोरून पुढे....<br /><br />-----------------------------------------<br />तुझ्या माझ्यावरच्या तात्कालिक प्रेमामुळे<br />मी कधी फुशारुन गेले नाही<br />मी मोहरले नक्कीच<br /><br />हे तात्कालिकच आहे<br />अशी समजूत घातली स्वतःची<br />तगमग शांतवण्यासाठी<br />'का होईना! ओढ तर आहे'<br />अशीही समजूत घातली मनाची<br />सुखवून जाण्यासाठी..<br /><br />या तात्कालिक प्रेमाआड नक्की काय आहे<br />मी कधीच पाह्यलं नाही.<br />गरज वाटली नाही<br />भितीही वाटली.<br /><br />प्रिय मित्रा,<br />मला सांग रे<br />तात्कालिकची मर्यादा किती?<br />किती दिवस, आठवडे, महिन्यापुरती?<br />की मिठी, चुंबन, देहापुरती?<br /><br />सांगच!<br />बोलून टाकूया एकदा सगळं..<br />हा दुहेरी गोफ माझ्याच्याने पेलत नाही रे!<br /><br />-नी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-3260022863549787360?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-7243557944298554332009-09-26T11:42:00.000-07:002009-09-26T11:43:25.258-07:00संवादायचंय खूप सारं..<br />मला असं होतं<br />तुमचं काय?<br />मी अशी, मी तशी<br />तुमचं काय?<br /><br />अचानक घसा कोंडतो तेव्हा<br />नाकात होणारी झर्रझुणझुण,<br />अकारण अवेळी आगंतुकशी<br />कणाकणातून खेळणारी वीज,<br />ओढणीच्या चुण्याचुण्यांतून<br />मनभर पसरणारी मखमल,<br />सगळं असणं भरारी मारताना<br />थिजून दगडलेले पाय,<br /><br />असं खूप सारं<br />खूप आतलं<br />खूप आपलं<br />सवांदायचंय अमर्याद<br /><br />आणि मखरात नटून बसलाय<br />माझा मर्यादित शब्दकोश...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-724355794429855433?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-8880598819903723902009-09-26T11:41:00.000-07:002009-09-26T11:42:15.052-07:00आरश्याने पाठीमागे दडवून ठेवलेला मुखवटा<br />दुपारी भेटला मला.<br />तेव्हा आरश्याचा चेहरा पडला<br />त्याचं बिंग फुटलं.<br />त्या विखुरलेल्या तुकड्यात<br />शंभर, हजारांच्या संख्येनं दिसत होता<br />एक वाकडातिकडा चेहरा <br /><br />तूच आहेस ही<br />मुखवट्याने आरोप केला. <br /><br />तो भयानक होता.<br />तो लाजिरवाणा होता.<br />तो माझाच होता.<br /><br />'यासाठीच सांगत असतो<br />काही गुपितं गुपितंच बरी'<br />आरसा तुकड्यातुकड्यातून<br />खदाखदा हसला. <br /><br />तुकड्यांना गप्प करण्यासाठी<br />मी माझा चेहराच तुकड्यांवर मारला<br />मुखवटाही मारला<br /><br />आरश्याचं हसणं बिलोरी होत गेलं.<br />माझा चेहरा दिसेनासा होत गेला.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-888059881990372390?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-662123629531822434.post-39717589002967883632009-09-26T11:32:00.000-07:002009-09-26T11:39:57.633-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_EbN2PPHUjHg/Sr5f6WTKHHI/AAAAAAAAAIo/oUi-vPQaO-A/s1600-h/untitled.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 116px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EbN2PPHUjHg/Sr5f6WTKHHI/AAAAAAAAAIo/oUi-vPQaO-A/s400/untitled.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385847660404677746" /></a><br /><br />चळ लागल्या झुळझुळ रेषा<br />त्यावरून नजर फिरवताना<br />मी चित्रमित्राला विचारलं<br />'सांग की कुठून आणल्यास ह्या वाटा<br />एकातएक मिसळणार्‍या<br />आणि एकातून एक फुटणार्‍या?<br />सांग ना कुठून आणलास<br />लख्ख पिवळा रंग<br />आणि पिवळट पाचोळा?'<br />उत्तरादाखल तो स्वचित्रातून<br />केवळ रोखून बघत राह्यला.<br />आणि चित्रागणिक अजूनच<br />विस्कटत, उसवत, पेटत गेला.<br />त्याचे लाल केस भुरूभुरू जळत होते<br />नजरेमधे ठिणग्या होत्या<br />आणि उजव्या बाजूला कानाच्या जागी जखम होती.<br />मग मला वाटत राह्यलं<br />आपल्याला त्याच्या वाटा कळल्यात,<br />पिवळट जाणीवांचा उगम हातीच आलाय..<br />आता त्याचं स्वचित्र<br />खदाखदा हसलं<br />पिवळा जांभळ्यात, जांभळा निळ्यात, निळा हिरव्यात<br />हिरवा परत पिवळ्यात उडी मारून गेला<br />रेषा खुळ्यासारख्या भिंगोरल्या<br />....<br />....<br />मी अजून भिंगोर्‍याच खेळतेय!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/662123629531822434-3971758900296788363?l=pravahika.blogspot.com' alt='' /></div>नीरजा पटवर्धनnoreply@blogger.com1