चंद्राचा पहारा आभाळाचे कायदे
हंस उडू पाही अवघड इरादे
अशी दरी खोल असे उंच कडे
आभाळापल्याड झेपावती झाडे
वारा सैरभैर, वेडी लाट फुटे
धिटाईने घुसे कुणी एकटे एकटे
लावले कुलुप, बंद केली दारे
आतला हुंकार तरीही थरारे
कविता म्हणजे खरं बोलणं. कविता म्हणजे प्रामाणिक असणं. बास इतकंच आहे या प्रवाहिकांमधे...!
11:49 AM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comments:
सुरेख!!!
Post a Comment